Το τραπεζάκι της οδού Φιλολάου: Από τις Μικρές Ιστορίες του Μιχάλη Καλαλούγκα





Το τραπεζάκι της οδού Φιλολάου: Από τις Μικρές Ιστορίες του Μιχάλη Καλαλούγκα

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2016

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
Σήμερα φιλοξενούμε ένα ακόμη από τα πολύ αξιόλογα άρθρα του φίλους μας, Μιχάλη Καλαλούγκα που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και εντάσσετε στις «Μικρές Ιστορίες» του.
Αθήνα 1930. Ο κυρ Βασίλης σήκωσε τα ρολά του κουρείου του όπως κάθε μέρα την ίδια ώρα. Κάθε μέρα στις επτά.
Γεννημένος στην Σμύρνη ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας. Ήρθε το 1922 στον ξεσηκωμό με την μητέρα του και τα δυο του αδέλφια. Η μητέρα του χήρα τα είχε δέσει στη μέση της για να μην τα χάσει στο συνωστισμό και τα κατάφερε. Τον πατέρα τουτον είχε χάσει και η μάνα του τά΄φερνε βόλτα μόνη της. Τότε ο κυρ Βασίλης ήταν επτά χρονών. Ένα χαμόσπιτο στην Καισαριανή ήταν το κεραμίδι νέας πορείας στον αγώνα της επιβίωσης. Δύσκολοι καιροί στο μικρό χαμόσπιτο να στεγάζει τα όνειρα των τριών παιδιών από την Μικρασία. 
Τα χρόνια περνούσαν και τα τρία παιδιά, δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, μεγάλα πια πήραν τις τύχες στα χέρια τους. Ο κυρ Βασίλης έπιασε δουλειά στο μικρό κουρείο και αυτή έμελλε να είναι παντοτινή. Από το 1930 ίδιες κινήσεις κάθε πρωί ανελλιπώς. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, τίναγμα τα πεσκίρια, συμμάζεμα. Ψαλίδια, τσατσάρες, βούρτσες, μπριγιαντίνη και κολόνια λεμόνι σ΄εκείνο το υπέροχο μυροδοχείο, περίμεναν καρτερικά τους πελάτες. Στην δεξιά γωνιά του κουρείου πίσω από τον πάγκο εργασίας σε περίοπτη θέση ήταν το τραπεζάκι με το συρτάρι που ανοιγόκλεινε για να φυλάξει τον επιούσιο, την είσπραξη της ημέρας κι απάνω του καθισμένο το ραδιόφωνο κατασκευασμένο από μαύρο βακελίτη μάρκας WESTINGHOUSE αμερικανικής προελεύσεως να παίζει κάθε μέρα το Εθνικόν Πρόγραμμα. 
Τα χρόνια περνούσαν ο κυρ Βασίλης έκανε οικογένεια και τέσσερα παιδιά, τον Αντώνη, την Ειρήνη,την Ελευθερία και την Σπυριδούλα. Στα πρώτα δύο παιδιά του τον βρήκε η γερμανική κατοχή. Άλλο καρδιοχτύπι για τον μεροκαματιάρη κουρέα να μεγαλώσει τα παιδιά του.
Και τα χρόνια συνέχισαν να περνούν, ήρθε η απελευθέρωση και σιγά σιγά η Ελλάδα άρχισε να στέκεται στα πόδια της, το ίδιο και ο κουρέας της οδού Φιλολαου που κάθε πρωί άνοιγε το μαγαζάκι του για να κουρέψει να ξυρίσει και να ομορφύνει την πελατεία του. 
Το τραπεζάκι ανοιγόκλεινε ευχαριστημένο από τον οβολό των πελατών που ήταν πενιχρός αλλά αρκούσε για τον επιούσιο. Το ραδιόφωνο πάντα με την άντιγα ακίνητη στο Εθνικόν Πρόγραμμα παιάνιζε νότες και τα ψαλίδια έπαιρναν ζωή στα καλλιτεχνικά χέρια του Κυρ Βασίλη.
Τα παιδιά μεγάλωσαν, στυλοβάτης της οικογενείας η γυναίκα του η Κυρα Βάσω πάντα πρόθυμη στα θέλω, μάνα, ακούραστος δουλευτής και προστάτης.
Και τα χρόνια συνέχισαν να περνούν και το μικρό κουρείο συνέχιζε να ομορφαίνει την πελατεία του ώσπου κάποια στιγμή ο Κυρ Βασίλης πήρε σύνταξη και το “ΚΟΥΡΕΙΟΝ Η ΕΛΠΙΣ” έκλεισε. Το μικρό τραπεζάκι έπαψε να ανοιγοκλείνει, το ραδιόφωνο από βακελίτη μάρκας WESTINGHOUSE σταμάτησε να παίζει. Το 1985 ο κυρ Βασίλης έφυγε και το τραπεζάκι του καθισμένο στην γωνιά του δωματίου μου κρατά το συρτάρι του κλειστό, αναπολεί τις μέρες που το ραδιόφωνο μετέδιδε το Εθνικόν Πρόγραμμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.